Choroba uchyłkowa jelita grubego – etiopatogeneza i współczesne podejście diagnostyczno-terapeutyczne w kontekście roli błonnika rozpuszczalnego

Choroba uchyłkowa jelita grubego stanowi powszechne schorzenie przewodu pokarmowego o złożonej, wieloczynnikowej etiopatogenezie, obejmującej interakcje pomiędzy czynnikami środowiskowymi, dietetycznymi, genetycznymi, zapalnymi oraz mikrobiotą jelitową. Kluczową rolę w rozwoju choroby przypisuje się niedostatecznej podaży błonnika pokarmowego, sprzyjającej powstawaniu uchyłków. Chociaż uchyłkowatość najczęściej przebiega bezobjawowo, u części pacjentów rozwija się objawowa postać choroby oraz powikłania. Coraz więcej danych wskazuje na znaczenie dysbiozy jelitowej, przewlekłego stanu zapalnego o niskim nasileniu oraz zaburzeń osi jelitowo-nerwowej w patogenezie choroby. Wysokie spożycie błonnika, zwłaszcza rozpuszczalnego, wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka rozwoju choroby i jej powikłań. Obiecujące efekty wykazuje częściowo hydrolizowana guma guar zawierająca galaktomannany.