Olej rzepakowy w profilaktyce zdrowotnej – niedoceniany element diety pacjenta POZ?

Jakość tłuszczu w diecie jest jednym z modyfikowalnych elementów stylu życia istotnych w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych i metabolicznych. Współczesne zalecenia żywieniowe koncentrują się przede wszystkim na ograniczaniu spożycia kwasów tłuszczowych nasyconych (SFA) i ich zastępowaniu kwasami jedno- i wielonienasyconymi (MUFA, PUFA) [1–4]. Olej rzepakowy, charakteryzujący się relatywnie niską zawartością SFA oraz obecnością kwasu oleinowego, linolowego i α-linolenowego (ALA), stanowi praktyczne źródło tłuszczu roślinnego o korzystnym profilu kwasów tłuszczowych [5, 6]. Metaanalizy badań randomizowanych wskazują na obniżenie cholesterolu całkowitego i LDL-C, szczególnie gdy zastępuje tłuszcze bogate w SFA [7, 8]. Dane dotyczące glikemii, masy ciała i ciśnienia tętniczego sugerują dodatkowe korzyści kardiometaboliczne [8–12]. W praktyce podstawowej opieki zdrowotnej olej rzepakowy może być wykorzystywany przede wszystkim jako element jakościowej zamiany produktów bogatych w SFA na tłuszcz roślinny zawierający MUFA i PUFA. Istotnym elementem edukacji pacjenta pozostają także prawidłowy dobór oleju, sposób jego przechowywania oraz właściwe wykorzystanie kulinarne.